VIVIR POETICAMENTE; vivir para vivir.

A poesía non é somentes unha variedade de literatura, tamén é unha forma de vida na participación, o amor, o fervor, a comuñón, a exaltación, o rito, a festa, a embriaguez, o baile, o canto, que, efectivamente, transfiguran a vida prosaica feita de tarefas prácticas, utilitarias, técnicas. (...) Fernando Pessoa dicía que en cada un de nós hai dous seres, o primeiro, o verdadeiro, é o das súas ilusións, dos seus soños, que nace na infancia e prosegue toda a vida; o segundo, o falso, é o das súas aparencias, os seus discursos e os seus actos. Poderíamos dicir doutro xeito: en nós coexisten dous seres, o do estado prosaico e o do estado poético; eses dous seres constitúen o noso ser, son dúas polaridades, necesarias unha para a outra: se non ouvera prosa non habería poesía, o estado poético non se manifesta como tal senón en relación co estado prosaico. Temos necesidade vital de prosa, porque as actividades prosaicas nos fan sobrevivir. Mais a cotío, no reino animal, as actividades de supervivencia (procurar comida, perseguir a presa, defenderse contra os perigos e os agresores) devoran a vida, é dicir o goce. Hoxe, na terra, os humanos adican a meirande parte do seu vivir a sobrevivir. Temos que actuar para que o estado secundario chegue a primario.
Hai que tratar de vivir non só para sobrevivir senón tamén para vivir.
Vivir poéticamente é vivir para vivir.