Antesala da Ría de Arousa: SÁLVORA

Sálvora esconde, baixo o seu aspecto virxe e montesco, un impresionante patrimonio medioambiental, histórico e mitolóxico. É á Ría de Arousa o que a Gioconda ó museo do Louvre, e o percebe ós incondicionais do marisco. Sitada a nove quilómetros de Ribeira, á illa somente hai un xeito de acceder- se non hai invitación dos donos polo medio-: tramitar un permiso ante a directiva do Parque Nacional das Illas Atlánticas para poder pisar a zona pública do arquipélago. Tardan catro días.

A planeadora "Camiño Xacobeo", que goberna Xosé Fº Deus (propietario da compañía Camiñando polo mar), convértese no medio de turistas para por pe en Sálvora.

Atracan en Sálvora. Cheira á Ría e o vento campa ás súas anchas. A súa costa é recortada e a sirea que preside a isla permanece impertérrita ante as incesantes preguntas dos turistas. ¿é privada?, ¿está habitada?, ¿hai animais?... Interrogantes ós que responte o patrón da expedición mariña; Sálvora pertence ó Marqués de Revilla (si, como o chourizo), estivo habitada ata fai máis de dúas décadas por un grupo de colonos e polos pinares corrían coellos, perdices, faisáns e cabalos.

Camiñan polo camiño do porto e ven dous carteis. "Illa de Sálvora. Parque Nacional". Un pouco máis adiante hai outro no que se reza: "Propiedade Privada". Téñense que conformar coas vistas. As casas en desuso asoman ó alto da pendente. A capela foi no seu día, o bar do pobo. O vixiante míraos con catalexos, é hora de irse. É propiedade privada.