a xanela

Xa que o desgoberno do PP do Fragasaurio nos abocou á construcción do mausoleo bautizado co nome de "Cidade da Cultura", e xa que hoxe en día inda non dispón dun obxectivo funcional ben esclarecido, os visitantes da web "ww.revistaretranca.com" bótanlle unha man a Feijoó no asunto, esclacerendo a funcionalidade futura de tal complexo a través dunha enquisa:

¿Que faría vostede coa Cidade da Cultura?

• 25%  Un parque temático para xubilados.
• 14%  Un complexo para Festas Gastronómicas.
• 25%  A cidade do xogo "As Veigas".
• 35%  Unha macro-cafetería para funcionarios da Xunta.

Catherin Millet foi unha das mulleres que tiveron o gusto de narrar a súa biografía sexual. O seu caso é chamativo xa que o fixo sen esconderse, baixo un seudónimo, sendo ela unha muller ben coñecida no panorama artístico francés. Os seus praceres foron bastante transgresores e a súa afición levouna a desfrutar de un home tras outro en orxías multitudinarias onde, en ocasións, ela era a única muller. A continuación, xúntase unha narración súa:

"En la “partouzes” más concurridas en las que participé, a partir de los años que siguieron, podía haber hasta ciento cincuenta personas, más o menos (no todas follaban, algunas habían ido a mirar), de entre las cuales podemos calcular que yo acogía el sexo de alrededor de una cuarta o quinta parte, según todas las modalidades: en las manos, en la boca, con el coño, con el culo. A veces intercambiaba besos y caricias con mujeres pero eso era secundario. En los clubs la proporción era mucho más variable, con arreglo a la frecuentación, desde luego, pero también a las costumbres del sitio: volveré sobre este punto. El cálculo sería mucho más difícil en el caso de las noches pasadas en el “Bois”: ¿solo habría que contar los hombres a los que se la he mamado, con la cabeza arrinconada contra el volante, y los hombres con los que me tomé el tiempo de desnudarme en la cabina de un camión, y descontar los cuerpos sin cabeza que se turnaban al otro aldo de la portezuela del coche,  meneando con mano frenética su minga de diversos grados de rigidez, mientras que la otra se zambullía por la ventanilla abierta para amasarme enérgicamente el pecho? Hoy soy capaz de contabilizar cuarenta y nueve hombres de los que puedo afirmar que su sexo ha penetrado en el mío y a los que puedo atribuir un  nombre o, por lo menos en algunos casos una identidad. Pero no puedo computar a los que se confunden en el anonimato."

“E pousa e pousa e pousa
e non me toques naquela cousa
lara lalara lalá
e pousa e pousa axiña
e non me toques naquela cousiña”

O cantar, en boca de muller, di en imperativo: “pousa!”, e repite: “pousa!”, e aínda esixe por terceira: “pousa axiña!”. É evidente que á muller pícalle alí, pero bira de súpeto e di que aquela cousiña mellor non.
A “cousiña”, non hai que ser menciñeiro para darse de conta, é o clítoris.
Xeración tras xeración as nais ensinan cantado aos fillos que ás mulleres gústanos que apalpedes pero que vos absteñades de agarrar o garbanciño. Aínda hai algún paspán farto de escoitar o “pousa pousa” que segue a facer o parvo na ameixa da súa dona.
Porque, e aquí vai o meu consello, se queres darlle gusto á túa moza, pousa a manciña na papuxa dela un bo anaco sen movela, so sentindo a calor, concéntrate na vida que se alberga dentro dese cofre, non o abras, deixa que bula, aniña coa man esa parruliña palpitante e sorrí cando comece a se mollar. Verás qué enchenta.
Claro e limpo coma o millo recén mallado: pousa axiña e non toques aquela cousiña.

PREMIO INÚTILES MAIO 2008: "Aos profesores dos cativos que saen fotografados".

Este foi o meu primeiro pensamento (IMPACTANTE) ao ver a fotografía na web de vieiros, zona que navego con frecuencia. O alcalde popular Regos (da localidade coruñesa de Ordes), quixo celebrar o "Día das Forzas Armadas en Ordes". Non sei o que pensaredes vós, pero a min púxoseme un nó no estómago ao ver os nosos cativos/as como tontean coas armas. E eu pregunto... ¿cal é a misión dunha arma militar?. Sensatamente, creo que é manter o control a través do medo, coa morte.

Señores profesores e profesoras destes cativos, ¿Como carallo -perdóeseme o termo- puideron permitir esta actividade?, ¿Que lle ensinan nas aulas para que logo vexan estas mostras?. Eu como pai, falaría cos mestres seriamente.

"Non ás armas. Sí ao diálogo": esa debe ser a frase a ensinar polos mestres das nosas crianzas hoxe, adultos no mañá.

Fai uns cinco anos, foi a primeira vez que subín un artigo (no blog vello) a internet. Daquela, o blog era un completo descoñecido e os spaces comezaban a nacer alá polos EEUU. Por suposto, os fotologs e os postcast eran inda algo imaxinábel.

Pero o tempo voa, e máis cando se trata da rede. Parece mentira, pero xa levo dous anos posteando para a xanela.

FELICIDADES!

Os pais dos alumnos, pensaban que os seus fillos ían a unha festa escolar tutelada polos seus profesores. Mais, lonxe disto, naquela sala non había un só adulto. E a situación desembocou nunha orxía desenfrenada. Rompeuse mobiliario da sala da festa, atopáronse restos de drogas e lixo. A noticia, extendeuse polo pobo enteiro. Moitos veciños, indicaron que viran nesa noite a xóvenes correndo polas rúas en roupa interior e incluso espidos.

A xefa de estudos do instituto, Alison Hughes indicou: «a maioría das alumnas que mantiveron relacións sexuais estaban demasiado borrachas como para ter control dos seus actos, polo que o risco é real e polo tanto os pais deben asumi-lo peor». Tamén indicou que un dos alumnos pudo morrer polo perigroso cóctel de alcohol e drogas, xa que cando unha ambulancia o conducía ó hospital outros xóvenes atacaron o vehículo.

Mellor película: Ratatú, de Debates Presidenciais S.A.

Mellor director: José Luís Rodríguez Zapatero, por SuperZP o home arañavotos.

Mellor actor: Mariano Rajoy, por O ultimátum de Brey.

Mellor actriz: Esperanza Aguirre por: Espe, a idade de ouro.

Mellor actor secundario: Alberto Ruíz Gallardón, por Pozos de Ambición.

Mellor actriz secundaria: Carme Chacón ministra de vivenda, por Baixo as estrelas.

Mellores efectos especiais: Manuel Pizarro, por Transformers.

Mellor montaxe: á escudería McLaren, por Expiación.

Mellor película estranxeira: Cuba (logo da elección da nova cúpula, con Raúl Castro á fronte), por É país para vellos.

Mellor guión orixinal: Mataharis, de Carla Bruni e Nicolas Sarkozy.

Mellor dirección artística: Antonio Rouco Varela, por O Orfanato.

A MÁIS SINCERA NORABOA DENDE A XANELA (Extracto do diario De Luns a Venres)

Querido Deus:

Espero que ao recibo desta, se atope ben. Nós mal, como sempre. Agora por un asunto que quizáis lle interese e non sexa sinxelo de resumilo en dúas palabras. Resulta que unha parte dos seus fieis pretende que o Estado financie os gastos inherentes a unha asignatura de relixión católica. Como son xente moi belicosa, díxoselle no seu día que de acordo, que as escolas ofrecerían obrigatoriamente esta "materia", inda que sería de carácter voluntario para o alumnado. En principio parecía unha solución equitativa e xusta, porque ningunha das partes se impoñía sobre a outra. Pero agora desexan que os alumnos que non estuden relixión se lles penalice de modo algún, para evitar disercións. Deus, e é que os teus non conciben outra forma de difundi-la túa existencia que a través do BOE e en forma de Decreto.

Que raro que ao cabo dos tempos, Deus volte a se-lo de sempre: un decreto, un proxecto de lei, unha ordenanza imposta a gritos dende un púlpito radiofónico no que tódo-los días se crucifica a alguén no cumprimento, unha vez máis, daquela regla segundo a cal o crucificado se converterá en crucificador. Os nosos queridos obispos, que nunca saíran á rúa, manifestáronse xa unhas cantas veces recentemente: para esixirlles aos homosexuais que abracen o celibato, outra para dicirlle ás nais o que teñen que facer cos seus embrións e outra para converterte nun precepto. ¿É razonable que os individuos que non se movilizan por nada, estando o mundo feito un cristo (con perdón), se comporten así?.

E namentres, outros din que mellor é non queixarse, porque agora somente gritan. Fai moi pouco, mataban. De feito, todavía circulan por aí versións de vostede nas que aparece como un sanguinario que desfruta vendo inmolarse aos seus mentras sementan restaurantes, prazas ou mercados de cadáveres. ¿Pero como vai querer Deus isto?. Pregúntaslles e eles asegúrante que sí, que iso é o que desexa Deus, iso e a asignatura de relixión nas escolas públicas dun Estado aconfesional. Estas letras, querido Deus, son para que lles envíes unha sinal das cousas que non son como eles din (como enuncia o refrán, cadaquén na súa casa e Deus na de todos/as). Pero non quixera despedirme de vostede se facerlle un par de preguntas... ¿Por que puxéchelo sexo tan preto do cu e por que hai tantos obispos castrenses?. Moitas grazas.

Artigo cedido á Xanela por: Juan José Millás.

2040 é a cifra total de visitas que recibiu a xanela neste 2007 que se vai. Unha cifra pobre, pero modesta e suficiente para un blog dun don ninguén.

Con respecto ao fin de ano, eu asinaba por ter un 2008 como este 2007. Para os que asinen o mesmo, o contrario ou algo que non teña nada que ver...

FELIZ ANO NOVO XANELEIROS!

E hoxe abrimos a xanela, cunha nova pouco sorprendente ao meu xuízo, pero conmovedora para calqueira persoa cun mínimo de arranque de sentidiño. E verán, cibernautas...  A cuestión é que o pasado día luns (24 decembro) o obispo Bernardo Álvarez, responsábel da Igrexa nas Illas Canarias, realizou unhas polémicas declaracións a a un xornal Canario (la opinión de Tenerife).

O Obispo opinou en relación aos abusos sexuais a menores, e inda que pareza increíbel o "mon señor" afirmou: "puede haber menores que sí los consientan y, de hecho, los hay", e engadiu: "hay adolescentes de 13 años que son menores y están perfectamente de acuerdo y, además, deseándolo». «Incluso si te descuidas te provocan"...

Pero a cousa non queda aí, xa que o iluminado segue dicindo unha farta de estupideces sen ton nin son. A continuación, atreveuse tamén a apostillar sobre a homosexualidade: «es un fenómeno que perjudica a las personas y a la sociedad». Di que non é partidario de «reprimirlo» pero que «entre no reprimirlo y promoverlo hay un margen». Á pregunta de si hay que orientar á xuventude sobre sexualidade, responde que: «no se puede dejar a las personas libradas a lo que salga». «No hay que confundir la homosexualidad como necesidad existencial de una persona, con la que es practicada como vicio. La persona practica como puede practicar el abuso de menores. Lo hace porque le atrae la novedad, una forma de sexualidad distinta», conclúe.

Dende a XANELA, manifestamos a nosa oposición á Igrexa Católica.

Levo uns días alonxado de frikilandia, e a terra por medio que lle puxen aos monsters comeza a facer os seus efectos. a recuperación sen embargo é lenta. as feridas son máis profundas do que imaxinei, tal e como intuín o día que comecei as vacacións: a tristeza e o baleiro, cando que se supón que debía ser un dos días máis eufóricos do ano, foron inmensos. ás veces de noite e, entre soños, aparéceseme algún dos monsters e os soños vóltanse pesadelos. pero non desepero, poño todo da miña parte, pido as axudas que creo que preciso e entro na pista de despegue.

  "Non hai mal que por ben non veña". Este dito oínllo unhas mil veces á miña veciña Maruja. É unha optimista nata. Non digo eu que todo o malo traia algo bo, que eu optimista solo son o xusto. Máis ben penso que o mal, que por definición é un acontecemento negativo, non desexado e doloroso, tamén pode, paradóxicamente, ter algún aspecto positivo. Moitas veces, ata que ves que algo importante pode desaparecer non reaccionas. Polo menos, a min pasoume. ¿Débense contar os soños nas páxinas dun blog?

-Depende.

Gústanme as respostas á galega, máis vou deixar de lado as intrigas e vouvos contar un soño. Si hoxe puidera venderlle a miña alma ó demo, si tivera alma e si existise o trasno, quizais o fixese. O malo que ten venderlle a alma ó demo e que nunca cha devolve. Ten que ser unha decisión moi meditada, neste tema a precipitación soamente pode acarrear problemas. Como vos ía dicindo, por este soño pensaríao, empezaría a meditar. Collería un papel e faría dúas listas, á esquerda enumeraría os ¨contras¨ e á dereita escribiría os ¨pros¨. Ós cinco minutos teríao claro: ¨¿dónde hai que firmar don Belcebú?¨

O meu soño é un soño de inverno, dunha tarde gris, fría e chuviosa. De cristais mollados e vento furioso. Non sei si seguir contando, non sei si será prudente, dígoo porque os soños que se contan case nunca se cumpren. Demasiado tarde, a miña incontinencia verbal é infinitamente máis grande que a miña prudencia.

Con tantas reformas educativas non sei moi ben como quedaron os horarios dos rapaces. No meu colexio sempre líamos pola tarde. Era unha obsesión daqueles tempos e daquel colexio. Agora as cousas cambiaron e a maioría dos cativos len fatal. Compróboo de vez en cando, na misa, cando os nenos len os evanxeos, ¡qué espanto!, dan ganas de fuxir. Por suposto, o libro de lectura era o meu preferido, e alí, no meu colexio, unha tarde de inverno, tiven que ler algo que me chegou ó corazón. Lin que non tódolos nenos do mundo tiñan comida para comer, auga que beber, unha familia á que querer porque a guerra lévao todo, ou unha terra pola que loitar. Eran pobres, moi pobres. Tan pobres que morrían por esa enfermidade.

E nestes días que fan vislumbrar o comezo do inverno, volvín lembrarme deles. Da xente que nunca sabemos nada porque tal vez non lle interese á nosa conciencia. Supoño que agora saberedes cal foi o meu soño. Oxalá que se cumpra.

Por tódolos pobres do mundo. Por todos. A XANELA.

Era media noite. No ambiente había un forte sabor a berros, un inquietante cheiror a sangue e a palabra puta saíndo da boca de meu pai. O que parecía ser  un duro  día máis, un día como tantos outros, acabou como noutras ocasións xa presaxiara. Meu pai abandoou (funcando, maldecindo e roñando) a casa, eu como sempre fun xunto de mamá. Antes de entrar na habitación, adiviñábanse unhas pisadas vermellas que desprendían un forte sentimento de tánatos. As pisadas íanse facendo máis visíbeis canto máis me aproximaba a mamá. E alí estaba ela, cos brazos colgados da bañeira, bañándose nun caldo vermello que sabía a sensabores e descolocaba a calqueira. Toqueina, acaricieina como sempre o facía despois de que meu pai forcexeaba con ela. Díxome que me quería e que me coidase moito. Todo o que ela nunca puidera facer por min. Tras isto, puxo fin a unha vida destronada por un home descerebrado e sicótico ó que nunca soubo facer fronte, porque tal vez nunca tivo a oportunidade de facelo.

 Este relato, señores/as cibernautas, escríboo e adícollo a tódalas mulleres mortas ás mans dos seus "homes", ou que foron ou son maltratadas por estes. Porque este ano xa van 52 e non queremos unha máis. Porque este, é o relato que nunca debeu ser escrito nin imaxinado por ninguén de ningures. A XANELA.

É o último "hit" no que a turismo se refire. O babymoon, que xa comeza a facer furor en España, é o último gran viaxe que unha parella realiza antes de ter o seu primeiro fillo, durante o embarazo. Os destinos que ocupan o "prime line" son a India, África, o Caribe ou as illas do Pacífico.

A parella, consciente dos gastos económicos e o gasto de tempo aos que se verá sometida, fai un gran e último viaxe xa que moi probablemente non o poderá repetir até que as crianzas sexan independentes. Así que xa sabedes, despois da honeymoon (lúa de mel) vén o babymoon... ¿E o próximo?